«اشتویبر»، دبیر کل حزب راستگرای CSU (۱) که در فرهنگ سیاسی آلمان حزب خواهر CDU (۲) محسوب می گردد و در انتخابات دور قبل با اختلاف اندکی (چند هزار رای) از «شرودر» شکست خورد، چندی پبش در نطقی در مونیخ (جنوب آلمان) مواضعی بسیار منطقه گرایانه اتخاذ کرد. نخست آن که بیان داشت اگر تمام آلمانها به اندازه «بایرن» افراد باهوش داشت، آلمان به پیشرفت های بسیار بزرگی دست می یافت. دیگر آن که گفت، نباید بگذاریم سرنوشت آلمان را شرقی های (منظور شرق آلمان) سرخورده تعیین کنند. این سخنان در جمع خودی ها بود اما به هرحال توسط کسی به بیرون درز کرد و یکی از مهمترین روزنامه های لایپزیک (در شرق آلمان) آن را منتشر ساخت و آن گاه انعکاس فوق العاده در تمام رسانه ها یافت و به شدت مورد تقبیح قرار گرفت. نه تنها شرودر با توجه با مقام سیاسی و حزبی اش بلکه حتی هم حزبی های او چون خانم «مرکر» که کاندید حزب CDU و CSU برای انتخابات پیش روست و خود زادگاهش شرق آلمان است، نسبت به این سخنان موضع گرفتند. ریشه یابی و پرداختن به این مساله، خود حکایت مفصلی است که فرصتی دیگر را می طلبد، اما به ایران بازمی گردیم.

چندی پیش هم میهن کردی، هدف تیر قرار می گیرد و بعد عکسهای دهشتناکی از آن چه با پیکر او کرده اند، در تارنمای جهانی انتشار می یابد. هیچ کاری به ادعاهای مسئولان در مورد سوابق او ندارم ولی هر ذهن سلیم انسانی می پذیرد که فرد هر جرمی انجام داده باشد، مستحق چنین اعمالی نیست. این کار نه مبنای دینی دارد و نه مبنای حقوقی. حال پس از این واقعه، به جای آنکه مسئولان امر متخلف را شناسایی کنند و معرفی نمایند و به مجازات برسانند، هر روز قصه ای ساز کردند. یک روز گفتند، کالبد شکافی، یک روز گفتند، عکس ها مونتاژ شده است، یک روز گفتند، او به کودکان تجاور می کرده است و ... نتیجه آن که در یک منطقه حساس که گروه های مغرض در کمین هستند تا از کوچکترین جرقه برای اهداف شومشان استفاده کنند، بهانه لازم به دست آمد، عواطف جریحه دار شده هم میهنان گرانقدر کرد به جوشش آمد و اعتراضات مردمی آغاز شد، آن نیروهای مشکوک و وابسته نیز در جهت بهره برداری از این موج احساسات و عواطف ماهی خود صید کردند.

نتیجه چیست؟ کشته ها افزون گردید، کینه ها و نفرت ها متراکم تر شد و زمینه برای نغمه های شوم جدایی خواهان فراهم تر. آن هم در زمانی که شرایط ژئوپلتیک ما از حساسیت ویژه ای برخوردار است و دولت هم از پشتوانه مردمی کافی بهره مند نیست (نگاهی به آمار انتخابات در مناطق مرزی نشان می دهد که پایگاه قوه مجریه از معدل کل نیز پایین تر است)  و تهدیدات خارجی  پیش گوش ماست و دورادور کشور را فراگرفته است. بر مسایل قومی-دینی نیز افرادی دانسته و نادانسته دامن می زنند.

در این عصر تمامیت ارضی با سرکوب و خشونت حفظ نمی شود. قدرت نظامی ابزار مناسبی برای حل بحران های منطقه ای نیست، نگاهی به شرق و غرب کشور  این نکته را مینمایاند که نه صدام و نه طالبان نتوانستند با تکیه بر سرکوب تمامیت ارضی را نگاهبان باشند. مسئولان امر بهتر است به فکر آتش های زیر خاکستر در کردستان باشند. احساسات لطمه دیده و خانواده های داغدار.  باید فرصتی پدید آید تا آنها بتوانند در فضایی باز و با ابزار مدنی، اعتراض و خشم خود را بنمایانند و بی طرفانه مساله پیگیری شود. به طور کلی سهم عمران کشوری در آن کردستان باید ارتقا یابد و کردها در مسند های معتبر سیاسی سهیم گردند تا احساس تعلق به مرکز بالا رود و گروه های خشونت طلب نتوانند بر موج احساسات پاک هم میهنان کرد که اصیل ترین تبارهای آراییند و زبانشان پژواک پارسی باستان است، سوار شوند و اهداف بیگانگان را دنبال کنند.