این جا خوزستان است. دزفول، اندیمشک، شوش، ماهشهر، رامهرمز، ایذه، مسجدسلیمان، آبادان، خرمشهر، بهبهان، باغ ملک و ...

سرزمینی نشسته بر منابع انرژی که افسوس، محرومیت و فقر چهره اش را دردناک کرده است. ویرانه ها و نشانه های ترکش و گلوله بر دیوارها با استواری نخلها و سبزی ذاتی آن دیار ناسازگار می نماید. خشونت باشندگان آن که در دعواهای خیابانی جلوه می کند با باور پیشینت که جنوبی ها را مردمی خونگرم و ساده می پنداشتی در تضاد است. خشونتی که سازمان یافته آن در انفجار بمب های اخیر آشکار می شود. شور و هیجان کودکان خیابانی را تنها در پایفشاریشان بر فروش به تو و شیطنت هایشان در حال تکدی بر تو رخ می نمایاند. می اندیشی آیا این ها ستارگان آینده خطه فوتبال خیز هستند؟ رود کارون که اهواز را به دو نیم می کند فضای خیال انگیزی را در ذهن می آفریند ولی چه سود غم دوران، صفا را از آن محیط گرفته است و شاید دیگر برای اهل هنر و ادبیات برانگیزاننده خلق آثار نباشد. در این گذار شوش مجذوبت می کند، سرزمینی که از حدود 1250 سال پیش از میلاد مسیح رونق خود را آغازیده است. آن زمان که برای نخستین بار عیلامی ها آن را پایتخت خود انتخاب کردند. چغازنبیل مجموعه ایست برجای مانده از آنان و قلعه باستانی شوش نیز حاکی از اعتبار این سرزمین در دوران داریوش هخامنشی است که این شهر پایتخت زمستانی بوده است و این عظمت و شکوه همچنان تا هجوم مغولان بر پای بوده است و این محوطه وسیع امروز نیز یکی از مهمترین مراکز کهن تمدنی جهان می باشد. همه نشانه هایی از تاریخ، تمدن و فرهنگی اصیل که غرور ملی را در دل باشندگان آن زاییده است و می زاید. اما غمت پس از آن است که دیگر نشانی از آن شکوه و اعتبار را در دیگر مناطق این سرزمین نمی یابی.  بناهای فرسوده و زنگار گرفته کنونی هیچ افتخاری را برای آیندگان به همراه نخواهد داشت. سرزمینی که مقبره دانیال نبی -پیامبری که ادیان مختلف احترامش می دارند و می داشتند- در آن قرار گرفته است، امروز به بهانه گونه گونی قومی و مذهبی دستخوش تضاد و برخورد میان مردمان آن است. دریغ در سرزمینی که مردانی از جنس میهن پرستی و ملت دوستی،  عوامل استعمار انگلستان را از آن خارج کردند و دست اجنبی را از منابع آن قطع کردند، در شهرهای خلع ید، مبارزات ملی گرایان و ملی شدن صنعت نفت،  امروز فرصت طلبان بر هویت عربی و غیر ایرانی خود پای می فشارند و حتی از نمادهای قوم گرایانه برای بهره گیری از آرای مردمی سود می جویند و تنور انتخابات را در دیوارهای شهر ها گرم تر می کنند.

در این سرزمین، در این گشت و گذار 20 روزه، نشانه های امید برای بهروزی و سربلندی این دیار، تو را به طور کامل ترک نمی کنند. شاید روزی سردر قبای خمودگی به غذاخوری ای پناه بری که یاد و نشانی از پارس و سرزمین پارسی باشد و تصاویر آزادمردان این کهن مرز و بوم آن را آراسته باشد و تو با یافتن هر تصویر در جای جای آن، زرتشت، مصدق، طالقانی، ستارخان، شریعتی، بازرگان و ... روحیه ای تازه گیری و نشان های هویت ملی تو را در برگیرد.

و این باور در تو مجدد زنده گردد که "ایام غم نخواهد ماند"

اینجا اندیمشک است، شهری از دیار خوزستان