تو ای ستاره دنبــــاله دار آزادی             هنوز در ره پیموده روشنی زایی

     اگر چه رهبر دیروزهای ما بودی             هنوز راهبــــر رهـــــروان فردایی 

سی ام تیر ماه ، در قاموس تاریخی میهنمان ایران ، یادآور دو اندیشه و اراده متعالی است. از یک سو ملتی آگاه و به ستوه آمده از استبداد و خودرایی ، مشروعیت مجلس و دولتی را که بازیچه قدرتی ناپاسخگوست و در نمایش خفت باری از دموکراسی کاذب ، جویای تحکیم و تثبیت قدرت ملوکانه است ، زیر سوال می برد و نمی گذارد داعیه دارانی به نیرنگ و فریب از سوی او برای سرنوشت کشور ، خواست و اراده شاهانه را دنبال کنند و از دیگر سو ، مردی که به خود و پشتوانه ملتش ایمان داشت و حقیقت آزادی را به قربانگاه مصلحت نبرد. مردی که با تمام وجود به آزادی ، مردمسالاری و منافع ملی اعتقاد داشت . با اندیشه ، درایت و شجاعت ایستاد و حاضر به معامله با قدرت های پشت پرده نگردید. آن گاه که دید از سوی ملتش رسالتی خطیر بر دوش دارد ولی اختیارات قانونی اش هم سنگ آن نیست ، تمام تلاش هایش را برای پی جویی آن از مجاری قانونی به کار گرفت اما وقتی هزاردستان پشت پرده سیاست سر به تمکین به خواست نماینده ملت فرو نیاورد ،‌صادقانه و شجاعانه با ملتش در میان نهاد و استعفا داد و همانا دیدیم که رهبری خردمندانه اش در نهضت ملی و اتکا به پشتوانه مردمی باعث شد تا دولت بعدی بیش از چهار روز نپاید و قدرت مداران به خواست ملت سر فرو آوردند.
سی ام تیر ماه از آن دست حماسه هاییست که یادآور نوزایی اسطورهها در عصر مدرن است. آنان در میان همین مردم می زیند ،‌می پویند و می پایند. به یقین ، سنگ فرش های خیابان بهارستان ، شاهد گام های استوار ، همرزمان ناشناخته ای است که «چون اختران سوخته» بر آستان مجلس شورای ملی فرو ریختند تا آرمانهای بلند ملتی را نگاهبان باشند که به فردایی روشن می اندیشند.